Etter den førre filmen (som kom i 2005) hamna underteikna i radiodebatt fordi eg skreiv at regissør Andrew Adamson hadde laga ei tydeleg Kristus-forteljing. Det blir ingen radiodebatt denne gongen; Prins Caspian har mykje mindre religiøst gods i bagasjen. Der regissøren i førre film la seg svært nær originalteksten, har han denne gongen frigjort seg litt for mykje.

Adamson legg ikkje like stor vekt som C.S. Lewis på vesle Lucys evne til å sjå, og vilje til å følgje, løva Aslan. Det er Lucy som får auge på Aslan først, etter at dei fire søskena brått vert rivne bort frå England og nok ein gong hamnar i landet Narnia – 1300 år etter førre gong dei var der. I boka går søskena langt på Lucys (barne) tru; i filmen finn dei vegen ned ei bratt skråning.

Naturkrefter. Aslan er heller ikkje nærverande før mot slutten, då som konge over naturkrefter. Den «dobbelte sigeren» som god fantasy og tydeleg lewisk idégrunnlag er litt mindre denne gongen.

Likevel, grunnlaget for Narnia-universet vart lagd i den første filmen, og det er liten vits i å surmule over at regissøren denne gongen har laga ein reinare actionfilm.

At Aslan er fråverande så lenge i filmen, inneber også at kong Peter blir stilt på nokre vanskelege prøver. «Vi har venta på Aslan lenge nok,» seier han og leier styrkane sine i angrep.

Og der Peter på eit tidspunkt ser ut til å la seg forhekse av vondskapen, er det broren Edmund som viser seg karakterfast. I denne filmen får Edmund vidare oppreising etter fallet for heksa Hvit, om det ikkje verkar så sentralt verken i boka eller filmen.

Tronarving. På grunn av måten C.S. Lewis fortalde Prins Caspian på, blant anna med ei forteljing i forteljinga, var det sjølvsagt at Adamson og dei to andre manusforfattarane (Christopher Markus og Stephen McFeely) måtte gjere nokre grep for å overføre boka til film. Bortsett frå det eg allereie har nemnt, synest eg dei har lukkast bra. Filmen byrjar ikkje hjå borna i England, men hjå den vonde Miraz (Sergio Castellitto) og kona hans, som føder ein son. Det inneber trøbbel for prins Caspian (Ben Barnes), som no må rømme for livet; Miraz ønskjer å drepe nevøen for at hans eigen son ein gong skal overta trona.

Generalane Glozelle og Sopespian får meir vekt i filmen enn i boka, på ein truverdig måte. Misnøya med Miraz kjem fram på eit mykje tidlegare tidspunkt.

Slottsruinar. Først når prins Caspian nesten blir teken til fange av Miraz' soldatar, bles han i det magiske hornet, og vi hoppar til England på 1940-talet. Adamson har vald å transportere borna til Narnia frå den tidlegare T-banestasjonen Strand i London, framfor ein roleg jernbanestasjon på landet. Dei hamnar no på stranda framfor ruinane av slottet dei ein gong regjerte i, Cair Paravel. Og det går nokså snart fram at gode, gamle Narnia ikkje er som før.

Peter (William Moseley), Susan (Anna Popplewell), Edmund (Skandar Keynes) og Lucy (Georgie Henley) er blitt nokre år eldre enn i Løven, heksa og klesskapet, og Prins Caspian er kanskje også litt «vaksnare» i uttrykket. Men framleis er det nokså snilt; det renn ikkje mykje blod her, sjølv om kampane er harde og pilene flyg tett.

Musemoro. Til å atterreise fred og fridom i Narnia får borna og prins Caspian med seg ein del gode hjelparar, som dvergen Trumpkin (Peter Dinklage) og den kampvillige (og animerte) musa Ripipip. Særleg sistnemnde ber med seg ein god del humor inn i ein elles nokså alvorleg film; han sprett i vêret når Lucy kallar han «søt». «Modig», «høfleg» og «riddarleg» er langt betre ord ...

Når Reisen til det ytterste hav kjem i 2010 (truleg), er det med Michael Apted og ikkje Andrew Adamson som regissør. Vi får sjå om Narnia-eventyret tek nye retningar då. Med Adamsons Prins Caspian får eg ei kjensle av Ringenes herre for born, utan at dette skal vikle oss inn i ein diskusjon om Lewis versus Tolkien. Eg har ikkje fullt den same entusiasmen no som eg hadde for Løven, heksa og klesskapet.

Likevel kan familien trygt gå på kino. Prins Caspian er solid familieunderhaldning.